ادبشعرونه

د مازيګر لمره

نن يې راته و وې چې دا ستا د اوسېدو نه دى
دا د ښكلو كلى دى دا ښار د اوسېدو نه دى

ښه دې سادګانې اداګانې قاتلانې كړه
هسې هم ټوټې زړګى د بيا پيوندېدو نه دى

ياره ستمګره! دومره زړه راباندې مه سېزه
زړه مې لا زلمى دى دومره زر د زړېدو نه دى

ودرېږه لږ مه پرېوځه اى د مازيګر لمره!
لا مې تنده غرى نظر موړ په تماشو نه دى

ستا او د ګل منځ كې لا سائله! ډېرې دشتې دي
تا لا د ازغو نه قدم ايښى په لمبو نه دى

Related Articles

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *

Check Also
Close
Back to top button